Aν και με όσα έγραψα ήδη... έχετε δημιουργήσει μια εικόνα για το άτομό μου..., θα ήθελα να σας εξομολογηθώ ακόμη μερικά πράγματα, ώστε να γνωρίσετε καλύτερα την καθημερινότητά μου...
Όπως θα διαβάσατε και στο προφίλ μου, ενδιαφέρομαι και ασχολούμαι και με τα ζώα...
Από μικρό παιδί, το σωστότερο θα ήταν να πω απ΄όταν θυμάμαι τον εαυτό μου..., πάντα είχα δίπλα μου κάποιο σκυλάκι.
Είχα ευτυχώς την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια που αγαπούσε τα ζώα και γι΄αυτό δεν τα στερήθηκα ποτέ, παρ΄όλο που είμαι γένημα - θρέμα παιδί της πόλης και έζησα όλη την ζωή μου (εκτός από τα τελευταία τρία χρόνια) σε μια από τις παλαιότερες συνοικίες της Αθήνας, δηλαδή σχεδόν στο κέντρο της πόλης!
Το πρώτο μου σκυλάκι μου το έφερε στις χούφτες της, η συχωρεμένη η μητέρα μου, όταν ήμουν μόλις δύο χρονών.
Τότε βέβαια η Αθήνα, ακόμη και στις παλαιές συνοικίες της..., ήταν γεμάτη μονοκατοικίες και αν και στην συνέχεια πήγαμε και εμείς σε διαμέρισμα και με την μανία της για την καθαριότητα η μητέρα μου γκρίνιαζε πότε - πότε για την τρίχα..., ήταν πολύ αργά για να αλλάξει πλέον την δομή της οικογένειας..., που ήδη είχε δεχτεί πλέον σαν δεδομένο... από χρόνια το κατοικίδιο και έτσι η επαφή με αυτό δεν μου έλειψε ποτέ!
Έχοντας λοιπόν σκυλάκι από την δεκαετία του '60, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι..., το οποίο πιστεύω ότι είναι ένα από τα πολύ λίγα καλά στοιχεία που άλλαξαν μέσα στις επόμενες δεκαετίες για τους κατοίκους της μεγαλούπολής μας.
Αναφέρομαι στην εξέληξη της κυνοφιλίας...
Είναι πραγματικά μεγάλη χαρά για μένα, να βλέπω τώρα καθημερινά έναν σημαντικό αριθμό ανθρώπων κάθε ηλικίας, να βγάζουν τα σκυλάκια τους βόλτα, πράγμα το οποίο όταν έκανα σαν παιδί τότε..., έμοιαζε εξωπραγματικό, για να μην το χαρακτηρίσω τρελό... και οι νεότεροι με θεωρήσουν υπερβολική...
Με σύνφυτη..., θα μπορούσα ανεπιφύλακτα να πω, την αγάπη μου για τα ζώα, αλλά και με δικαιολογημένη λατρεία στα σκυλιά (με τα οποία έχω ζήσει ασύγκριτα περισσότερο απ΄ότι με τα άλλα ζώα), δεν θα μπορούσα σήμερα, που πλέον ζω σε κάποιο προάστιο..., να μην έχω δίπλα μου σκυλιά σχεδόν ανελειπώς, αλλά φυσικά και δεν θα μπορούσα να μην σας μιλήσω γι΄αυτά από την πρώτη επαφή μας...
Έχω την τύχη να ζω με τρία υπέροχα σκυλιά, τα οποία πιστεύω ότι είναι για μένα, όχι μόνο σύντροφοι, φίλοι, φύλακες και συνοδοιπόροι μου στην ζωή, αλλά και κατά μεγάλο ποσοστό υπεύθυνα για την γενικότερη ψυχική μου ευαιξία και ισορροπία...
Είναι τρία μοναδικά πλάσματα, τα οποία έχουν το χάρισμα να μπορούν να μου προσφέρουν ακούραστα, όχι μόνο την συντροφικότητα και την απόλυτη αφοσίωσή τους..., αλλά και την ανεξάντλητη ανειδιοτελή αγάπη τους, της οποίας όμοιο συναίσθημα δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ στην ζωή από άλλο είδος...
Πως λοιπόν να μην θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό... και πως να μην κερδίσω την διάθεση να είμαι εγώ καλά, για να είναι αυτά καλύτερα...?
Όπως θα διαβάσατε και στο προφίλ μου, ενδιαφέρομαι και ασχολούμαι και με τα ζώα...
Από μικρό παιδί, το σωστότερο θα ήταν να πω απ΄όταν θυμάμαι τον εαυτό μου..., πάντα είχα δίπλα μου κάποιο σκυλάκι.
Είχα ευτυχώς την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια που αγαπούσε τα ζώα και γι΄αυτό δεν τα στερήθηκα ποτέ, παρ΄όλο που είμαι γένημα - θρέμα παιδί της πόλης και έζησα όλη την ζωή μου (εκτός από τα τελευταία τρία χρόνια) σε μια από τις παλαιότερες συνοικίες της Αθήνας, δηλαδή σχεδόν στο κέντρο της πόλης!
Το πρώτο μου σκυλάκι μου το έφερε στις χούφτες της, η συχωρεμένη η μητέρα μου, όταν ήμουν μόλις δύο χρονών.
Τότε βέβαια η Αθήνα, ακόμη και στις παλαιές συνοικίες της..., ήταν γεμάτη μονοκατοικίες και αν και στην συνέχεια πήγαμε και εμείς σε διαμέρισμα και με την μανία της για την καθαριότητα η μητέρα μου γκρίνιαζε πότε - πότε για την τρίχα..., ήταν πολύ αργά για να αλλάξει πλέον την δομή της οικογένειας..., που ήδη είχε δεχτεί πλέον σαν δεδομένο... από χρόνια το κατοικίδιο και έτσι η επαφή με αυτό δεν μου έλειψε ποτέ!
Έχοντας λοιπόν σκυλάκι από την δεκαετία του '60, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι..., το οποίο πιστεύω ότι είναι ένα από τα πολύ λίγα καλά στοιχεία που άλλαξαν μέσα στις επόμενες δεκαετίες για τους κατοίκους της μεγαλούπολής μας.
Αναφέρομαι στην εξέληξη της κυνοφιλίας...
Είναι πραγματικά μεγάλη χαρά για μένα, να βλέπω τώρα καθημερινά έναν σημαντικό αριθμό ανθρώπων κάθε ηλικίας, να βγάζουν τα σκυλάκια τους βόλτα, πράγμα το οποίο όταν έκανα σαν παιδί τότε..., έμοιαζε εξωπραγματικό, για να μην το χαρακτηρίσω τρελό... και οι νεότεροι με θεωρήσουν υπερβολική...
Με σύνφυτη..., θα μπορούσα ανεπιφύλακτα να πω, την αγάπη μου για τα ζώα, αλλά και με δικαιολογημένη λατρεία στα σκυλιά (με τα οποία έχω ζήσει ασύγκριτα περισσότερο απ΄ότι με τα άλλα ζώα), δεν θα μπορούσα σήμερα, που πλέον ζω σε κάποιο προάστιο..., να μην έχω δίπλα μου σκυλιά σχεδόν ανελειπώς, αλλά φυσικά και δεν θα μπορούσα να μην σας μιλήσω γι΄αυτά από την πρώτη επαφή μας...
Έχω την τύχη να ζω με τρία υπέροχα σκυλιά, τα οποία πιστεύω ότι είναι για μένα, όχι μόνο σύντροφοι, φίλοι, φύλακες και συνοδοιπόροι μου στην ζωή, αλλά και κατά μεγάλο ποσοστό υπεύθυνα για την γενικότερη ψυχική μου ευαιξία και ισορροπία...
Είναι τρία μοναδικά πλάσματα, τα οποία έχουν το χάρισμα να μπορούν να μου προσφέρουν ακούραστα, όχι μόνο την συντροφικότητα και την απόλυτη αφοσίωσή τους..., αλλά και την ανεξάντλητη ανειδιοτελή αγάπη τους, της οποίας όμοιο συναίσθημα δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ στην ζωή από άλλο είδος...
Πως λοιπόν να μην θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό... και πως να μην κερδίσω την διάθεση να είμαι εγώ καλά, για να είναι αυτά καλύτερα...?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου